Blog: Was het de zwijgende massa?

Rateb luistert naar zijn verhaal. foto Jos Reinders

Rateb luistert naar zijn verhaal.
foto Jos Reinders

Een wijs man zei eens: Leer de geschiedenis van een land, dan leer je ook de mensen kennen. Deze woorden staan in het schrift van Rateb dat tijdens Cultura Nova bij De Kopsalon lag. Het schrift waarin bezoekers opschreven wat zíj bijzonder vinden aan het land dat deze Syriër een veilig thuis heeft geboden. Daartoe waren ze uitgenodigd nadat Rateb zijn verwondering over Nederland had gedeeld.

Hier een flard van zijn verhaal:

Wanneer Rateb vanaf zijn balkon in Hoensbroek over Nederland uitkijkt, ziet hij een open samenleving met gelijke kansen voor iedereen. Als ik de reacties in het schrift lees, wijken die nauwelijks van dit beeld af. Bijzonder aan Nederland vinden de bezoekers van De Kopsalon de samenhorigheid, openheid tegenover elkaar en tolerantie. Iemand schrijft: Mooi dat er zoveel verschillende mensen gezellig kunnen samenleven. En: Nederland = Vrijheid.

Ik lees het en denk: jee, wat warm, vredig… en nostalgisch. De media vertellen me dat Nederland polariseert. Ik zie het bevestigd in de kille migratiepolitiek, vinnige discussie over Zwarte Piet en hoge werkeloosheid onder mensen wiens ouders niet in Nederland zijn geboren.

Als je er zo naar kijkt, wat zeggen die liefdevolle, enthousiaste en hartelijke woorden in het schrift dan? Zijn ze slechts goedbedoeld, passend bij de sfeer van het moment? Of mag ik ze duiden als tegengeluid? Was het de zwijgende massa die Rateb’s nummer draaide en aan de gele telefoon zijn verhaal beluisterde? Best een fijn idee eigenlijk.

Maar dan lees ik in het schrift: De prinses fietst naar school, ja. Maar als het sneeuwt dan wordt háár fietspad altijd geveegd! Terwijl andere fietspaden spekglad blijven.

Ha, ha Nederland, zo ken ik je weer!

 

IMG_2218

IMG_2221IMG_2222